გვიანი სერენადა


ყველაფერი არეულია. ყველაფერი პირიქით ხდება. შეიძლება ითქვას, რომ ყველაფერი გვიან ხდება.

ხვდები, რომ დაშორების შემდეგ მიხვდი რა მომწონს და რა არა?

იცი რამდენი ხნის განმავლობაში მინდოდა მეყიდა ეს ბლოკნოტი, რომელიც დღეს დილით კართან დამახვედრე? უბრალოდ ვერასდროს მოვახერხე მის საყიდლად გასვლა.

იცი რამდენი ხნის განმავლობაში მინდოდა ასეთი წერილი მოგეწერა?

მაგრამ არა ახლა.

ყველაფერი გვიანია.

რატომ გვახსენდება ხოლმე ყველაფერი გვიან? რატომ შევიცნობთ ადამიანს მას შემდეგ, რაც ურთიერთობა იცვლება ან მთავრდება? რატომ არ შეიძლება მანამდე მოხდეს ეს.

ნახე, წერასაც დავუბრუნდი. ვწერ, ვწერ, ვწერ. მერე ვფიქრობ და ასე უსასრულოდ.

გინდა რომ იმედი მოგცე, მაგრამ მაგ იმედს მე ვერ ვხედავ/ვგრძნობ. თითქოს სადღაც გაქრა. ბოლო ორი თვის განმავლობაში ნელნელა გაიფანტა.

იცი როგორ ვგრძნობ თავს ასე რომ გაწყენინე და კვლავ ვაგრძელებ ტკივილის მოყენებას? საშინლად!

მე ვფიქრობ, რომ ჩვენთვის გაგრძელება აღარ არსებობს. ყველაფრის შემდეგ ერთმანეთს უფრო დავტანჯავთ და შემდეგი დაშორება მტრების სახით იქნება. მე კი ეს არ მინდა. მე მინდა, რომ არ გეზიზღებოდე (რაც არ უნდა ოცნებად ჟღერდეს ეს).ვფიქრობ, რომ შენ ყველაფერს მიაღწევ. იმ ყველა სურვილს აისრულებ, რომელიც ამ ხნის განმავლობაშ დაისახე. მე მჯერა შენი. ყველაფერში მჯერა შენი! ყველა შენი სიტყვის მჯერა.

ამ კვირაში რაც გააკეთე ჩემთვის ძალიან მომწონს. ძალიან მომწონს კი არა, მიყვარს. მაგრამ მაინც მგონია, რომ გვიანია ეს ჩვენთვის.

მერე უფრო გვეტკინება. მერე უფრო გვეწყინება.

ახალგაღვიძებული ვიყავი, ბებო შემოვიდა ოთახში და გადმომცა ყველაფერი, რაც დამიტოვე. კონვერტის დანახვა თან გამიხარდა, თან არა. იმიტომ, რომ ვიცოდი მეტკინებოდა ყველა სიტყვა, რაც დაწერილი გქონდა. ვიცოდი, რომ ამ ყველაფერს ცრემლის გარეშე ვერ წავიკითხავდი, რადგან კიდევ ერთხელ ვიგრძნობდი შენს ტკივილს, შენს სიტყვებს, შენს იმედს. მე კი ეს არ მინდა. აღარ მინდა!

შენ გგონია, რომ ჩვენი სიტუაცია ყველა მხრიდან არ ავწონ-დავწონე? შენ გგონია, რომ არ ვფიქრობდი რამდენიმე დღის განმავლობაში ამ ყველაფერზე? შენ გგონია, რომ არ ვიცი ამ ყველაფრით კიდევ ერთი საოცარი რაღაც დასრულდა? შენ გგონია, რომ არ ვიცი რამდენ რაღაცას ვკარგავ?

ყველაფერი ვიცი. ყველაფერს შევხედე უკვე და ვიგრძენი კიდეც.

მე მინდა, რომ კარგად იყო. მე მინდა, რომ ძალიან კარგად იყო! ყველაზე კარგად!

მინდა, რომ ეს იმედები სხვა საქმეში გადაიტანო. სხვაგან დახარჯო ეს ენერგია და სულ ცოტახანში ისეთივე წარმატებული იყო, როოგრიც აქამდე გინდოდა ყოფილიყავი.

არ ვიცი რაღა ვთქვა. არ ვიცი როგორღა გითხრა ეს ყველაფერი.

კიდევ ბევრს ვიბოდიალებ თუ არ შევწყვიტე წერა.

 

c8

About Addictions, Relationships and People


5 წელზე მეტია რაც სიგარეტს ვეწევი და ჩემთვის შეუძლებელია წარმოვიდგინო ისეთი დილა, როდესაც ყავას არ გავიკეთებ და ბოლომდე დალევამდე რამდენიმე ღერს არ მოვწევ. რამდენად დიდ ცვლილებად მიმაჩნია სიგარეტისთვის თავის დანებება? HUGE!

Continue reading

აფთიაქის ისტორია ჩვეული ნარკომანით


when you see once close friend being a drug-user 🙂
ჩემი ძმა უკრაინაშია, მამაჩემს ფეხი აქვს მოტეხილი და რა თქმა უნდა, მე მიწევს მარკეტში/აფთიაქებში ჩასვლა.
პლატო ვინც არ იცით, აგიხსნით – ჩემი სახლის პირდაპირ ეკლესიაა, გვერდზე პატარა სკვერივით რაღაც, რომელსაც უნდა ჩავუარო, თუ კონკრეტულ მარკეტში ვარ შესასვლელი.
ამჯერად აფთიაქში ჩამგზავნეს, გზაში ჩავუარე ამ სკვერს – რა თქმა უნდა, იქ მყოფი 2 ადამიანიც დავაფიქსირე.

Continue reading

ჩანაწერი #345


მთელი დღის განმავლობაში იმაზე ვფიქრობდი, თუ რას დავწერდი ან ვიტყოდი ამ დღეზე. 2 საათია რაც ახალი დღე დაიწყო და ვხვდები, რომ დაწყნარებული ვარ და ამ პოსტს აფექტურ მდგომარეობაში არ ვწერ.

ძალიან მაგარია ბავშვობა. გგონია, რომ ყველაფერი ცუდი სხვებთან ხდება და შენს ცხოვრებას, ოჯახს არაფერი შეემთხვევა. გესმის როგორ ლაპარაკობენ ოჯახის წევრები სხვებზე და ამბობენ აღარ არისო, შენ კი ვერც აანალიზებ რას ნიშნავს ეგ. უბრალოდ იცი, რომ შენ და შენი ოჯახი ხელშეუხებელნი ხართ და სულ ერთად იქნებით – ჯანმრთელად და ბედნიერად. Continue reading

ერთხელ ბავშვთა სახლში


2014-2015 წლებში, როგორც იცით, ვიყავი SocialErasmus Georgia-ს კოორდინატორ და ორივე სექციასთან ერთად ( ESN Tbilisi ISU & ESN Tbilisi Universal) ვგეგმავდი/ვატარებდი სოციალურ პროექტებს.

2014 წლის შემოდგომისათვის ერთ-ერთი პროექტი გადავწყვიტეთ ყოფილიყო ბავშვთა სახლში სტუმრობა. რა თქმა უნდა, ბავშვთა სახლის დირექტორის დათანხმება უფრო გაგვიჭირდა, ვიდრე შესაბამისი სამინისტროსი. სკეპტიკურად უყურებდა ჩვენს სურვილს შევხვედროდით “უპატრონო ბავშვებს”. Continue reading

სუსტი სქესი?


“მოდით, აი, ამ ჭიქით სუსტ სქესს გაუმარჯოს. მათ, ვისაც ჩვენი მფარველობა სჭირდებათ და ვის გარეშეც ჩვენ ვერ ვიცხოვრებდით.” – რამდენჯერ გაგიგიათ ეს სადღეგრძელო? რა გახსენდებათ ხოლმე ამ დროს? როგორი რეაქცია გაქვთ?

პირველ რიგში, მინდა ვთქვა, რომ no hard feelings მათ მიმართ, ვინც ბოლოს ეს სადღეგრძელო ჩემს გარშემო თქვა. ისევ ისე მიყვარხართ, უბრალოდ ვფიქრობ, რომ ამაზე უნდა დავწერო. მინდა დაწერა! Continue reading

ზაფხული – 2015 – პირველი ავტოსტოპი ვარძიისკენ


სჯობს გვიან ვიდრე არასდროსო და ვიწყებ იმ პოსტის წერაც, რომელიც თითქმის 4 თვის წინ უნდა დამეწერა.

მე ვარ ის ადამიანი, რომელსაც სოფელი არ აქვს (სამწუხაროდ) და ფაქტობრივად ქალაქს არ გასცდენია. მხოლოდ ბათუმსა და თბილისის შემოგარენში ვარ ნამყოფი, ამიტომ, რა თქმა უნდა, ქუთაისის მაკდონალდსშიც ვარ ნამყოფი.

ვერასდროს წარმოვიდგენდი, თუ ოდესმე ჩემი ნებით წავიდოდი კარავში დასაძინებლად, ჩემი საძილე ტომრით სადღაც უღრან ტყეში. მაგრამ ბოლო პერიოდში ყველაზე მეტად იცვლება ჩემი შეხედულებები, ჩვევები და ა.შ. (ამაზე ოდესმე რამეს დავწერ ალბათ). Continue reading